پمپئی؛ در ستایش سکوت یا انجماد معنا؟

نمایشگاه «پمپئی» محمد شریفی، با وجود برخورداری از ظرفیت‌های بصری قابل‌توجه، در تبدیل ایده‌ی تنهایی و بیگانگی انسان معاصر به زبانی مجسمه‌سازانه و متمایز، به توفیقی کامل دست نمی‌یابد. مجموعه بیش از آنکه در صورت‌بندی فرمی این مفاهیم به بیانی مستقل برسد، بر قدرت موضوع و بار عاطفی پیکره‌ها تکیه می‌کند؛ مسئله‌ای که فاصله‌ی میان ایده‌ی اثر و تحقق بصری آن را آشکار می‌سازد.